Pruimen en walnoten: pruimenconfituur met stukjes walnoot

Mijn jongste broer heeft een aantal jaren geleden wat fruitbomen geplant. Aangezien hij in De Betuwe woont, groeien die bomen als kool. De pruimenboom geeft inmiddels behoorlijk wat pruimen. Omdat hij niets met die pruimen doet, zijn ze deze week vanuit de Betuwe naar Noord-limburg getransporteerd! Voor mijn broer meteen een reden om met zijn nieuwe soort van motor naar ons mooie dorpje te rijden. Nadat hij ze had afgeleverd, bleek bij thuiskomst, dat hij de helft van de pruimen had laten liggen. Gelukkig kwam een andere broer in die week toch al bij ons en hij heeft de overige pruimen meegenomen!
Vorig jaar heb ik enthousiast flink wat kilo's walnoten langs de weg gekocht. Daar ligt nog het nodige van in de kelder.
En zo ontstond het idee om een pruimenconfituur te maken met stukjes walnoot. Ik voegde er nog wat blauwe bessenlikeur aan toe en dit bleek een fantastische combinatie! Zeker als je van noten houdt, is dit een heerlijke confituur.

Helaas heb ik geen foto's genomen van het maakproces.

Recept pruimenconfituur met stukjes walnoot

Ingrediënten voor 3 potjes
- 1 kilo pruimen
- 500 gram geleisuiker 2:1
- een handvol walnoten in, niet te kleine, stukjes. Je moet ze tenslotte kunnen proeven
- naar keuze een scheut likeur, bv zwarte bessenlikeur (crème de cassis)

Werkwijze
- ontpit de pruimen en snijd ze in stukken.
- breng ze aan de kook en laat ze een minuut of 10 zachtjes koken. Vergeet niet om regelmatig te roeren
- naar wens, kan de pruimenmoes dan worden gepureerd met de staafmixer of met een pureestamper wat fijner worden gemaakt

Dit is een voorbeeld met een vijgenmoes, waarbij deze wat fijner is gemaakt met een pureestamper

- voeg de geleisuiker toe en laat de vijgenmoes pruttelen, volgens de gebruiksaanwijzing op de verpakking van de geleisuiker (in mijn geval 3 minuten laten pruttelen, onder voortdurend roeren)
- voeg in de laatste minuut de stukjes walnoot toe en naar smaak een flinke scheut likeur
- schep de pruimenconfituur in mooie potjes

Ik heb de pruimenconfituur in kleine weckpotjes gedaan en heb deze gedurende 30 minuten op 90 graden geweckt.
Als je de confituur in gewone jampotjes doet, volstaat om de potjes even op de kop te zetten en dan te keren. Je kunt ze ook wecken. Of dit nodig is, daar lopen de meningen over uiteen. Ik zelf weck de potjes altijd, omdat er dan, naar mijn mening, de minste kans is dat het mis gaat. Ieder moet dit echter helemaal zelf weten!

Rode druiven: ingemaakt in rode wijnazijn

De tijd van de rijpe druiven is aangebroken. Ik heb een leuk recept gevonden om druiven in te maken in rode wijnazijn. Dit recept gebruikte ik als basis voor 2 grote potten ingemaakte rode druiven, waarbij ik mijn eigen gemaakte rode wijnazijn gebruikte. Hoe deze wijnazijn te maken, is in de volgende link te lezen: rode wijnazijn

Al enige tijd heb ik het boek 'Cornersmith' van Elliott en Grant in mijn boekenkast staan. Het is een heel inspirerend boek.

Cornersmith is een eetcafé in Australië, dat gerund wordt door de 2 schrijvers van het boek. De nadruk ligt op duurzaamheid, seizoensteelt, het werken met producten van kleine, plaatselijke bedrijven en het beperken van afval. Er is een ruilsysteem opgezet, waarbij de buurt de overtollige oogst uit de moestuin kan omruilen voor een huisgemaakt inmaakproduct. Cornersmith is namelijk gespecialiseerd in het inmaken en/of wecken van producten. Dit zijn producten zoals citrusvruchten, vijgen, chilipepers, basilicum, enzovoort. Eigenlijk alles wat het Australische klimaat voortbrengt aan vruchten en groenten.
In het boek worden recepten beschreven die favoriet zijn in het eetcafé.Op de menukaart staan producten van de ruilhandel in combinatie met vlees van verantwoorde oorsprong en echte scharreleieren. Met dit boek wil Cornersmith ons inspireren om aan de slag te gaan en na te denken over waar ons eten vandaan komt. En, wordt voedsel geconserveerd om op een later tijdstip te gebruiken.
Dit sluit aan bij de visie die HEX heeft op het bereiden en conserveren van voedsel.

Ook sluit het aan bij een ander boek dat mij erg aanspreekt en dat is 'Instock cooking'.

Instock is een  restaurant in  Amsterdam (inmiddels ook in Utrecht en Den Haag) dat voedselverspilling letterlijk en figuurlijk op de kaart zet door creatief te koken met 'afvalproducten' die normaal ons bord niet halen. Hierbij worden technieken gebruikt om verspilling tegen te gaan. Dat betekent dat conserveringstechnieken zoals fermentatie, wecken en inmaken veel gebruikt worden. Hierover hebben zij een mooi boek geschreven met allerlei recepten en uitleg over conserveringstechnieken.
Ik heb er weleens gegeten en was verrast door de creativiteit waarmee gekookt werd en het enthousiasme van alle mensen die daar werken. Voordat je een keuze maakt uit het menu, wordt de achterliggende gedachte door de gastheer uitgelegd aan tafel. Het lijkt wel een beetje een college, maar het is leuk en boeiend. Ook vindt er bij elke gang uitleg plaats over wat je eet en waar het vandaan komt. Wij vonden het de moeite waard en het leidt tot bezinning over hoe je met voedsel omgaat. Niet verkeerd in deze tijd!

Als je op de volgende link drukt, kom je bij dit boek terecht:

instock cooking

Beide boeken vind ik de moeite waard. Ik heb er al het een en ander uit gemaakt.

Ingemaakte rode druiven

Bij 'De Leeuw tafelzuren' in Amsterdam,  maken ze rond de kerst, ingelegde druiven volgens een geheim familierecept. Elk jaar neem ik mij voor om een potje te kopen, maar ik loop het steeds mis. Dus, tijd om ze eens zelf te maken aan de hand van een recept dat ik in 'Cornersmith' aantrof.

In 'Cornersmith' wordt aangegeven dat de azijn de zoetheid van de druiven goed aanvult. Ik heb de druiven 2 maanden laten staan en heb ze toen geproefd. Ik kan inderdaad beamen dat de combinatie zoet met zuur goed is.
Volgens 'Cornersmith'  zijn deze ingemaakte druiven lekker bij zachte kazen en salades. Ook zouden ze een goede aanvulling zijn bij gebraden vlees. Ze moeten dan 5 minuten voor het einde van de braadtijd worden toegevoegd. Ik ga dit binnenkort allemaal uitproberen!

Recept voor 2 wat grotere potten ingemaakte rode druiven. 
(Ik gebruikte hiervoor de grote potten van Kesbeke)

Ingrediënten
- 1 1/2 kilo schoongemaakte, pitloze rode druiven
- 750 ml rode wijnazijn
- 650 gram kristalsuiker
- 9 pimentbessen
- 18 zwarte peperkorrels
- 5 plakken gemberwortel
- 750 ml water

Werkwijze
- doe de azijn, het water en de suiker in een pan en breng dit al roerende even aan de kook. De suiker moet opgelost zijn
- verdeel de pimentbessen, de peperkorrels en de plakken gemberwortel over de schone potten
- verdeel de druiven over de potten
- doe het azijnmengsel bij de druiven. Door het warme azijnmengsel worden de druiven wat zachter en kleiner en kunnen er nog wat meer druiven aan de pot worden toegevoegd
- ga met een mes langs de wand van de pot naar beneden om zo luchtbellen te laten ontsnappen. Misschien moet er dan nog wat meer azijnmengsel worden toegevoegd. De potten  moeten tot ongeveer 1 cm onder de bovenrand gevuld zijn.
- Veeg de randen van de potten eventueel schoon en doe de deksels erop

Wecken van de potten
Hier lopen de meningen altijd over uiteen. Sommigen zeggen dat dit bij schroefpotten geen nut heeft, anderen van wel. Sommigen zeggen dat, door de toevoeging van de azijn en de suiker, dit niet nodig is. Dit zou al voldoende conserveren.
 Bij 'Cornersmith', wat toch een gerenommeerd restaurant is, wordt aangegeven dat deze potten geweckt moeten worden. Dat komt overeen met wat ik doe: ik weck de potten altijd voor de zekerheid. Zo weet ik zeker dat ze langere tijd goed blijven. Maar ieder moet hier zijn eigen beslissing in nemen!
Mocht jij de ingelegde druiven ook willen wecken, doe dit dan gedurende een half uur op 90 graden.

Nog iets interessants......
Cornersmith heeft inmiddels een tweede boek uitgegeven: 'Salads and pickles'. Ook weer een mooi en inspirerend boek. Helaas niet in het Nederlands verkrijgbaar, maar het staat natuurlijk al wel in mijn boekenkast......

kersen ontpitten: een fluitje van een cent

In een eerdere blog over het maken van amarena-kersen, schreef ik over het debacle met de kersenontpitter. Dit lukte voor geen meter. Gefrustreerd gooide ik het ding in de hoek en ging met een mesje aan de slag. Dat vond ik een verbetering! Maar stiekem zit je toch wel heel lang te ontpitten. Lees hier meer over in het blog-bericht over amarena-kersen.
Dus, toen ik veel later een keer in een kringloopwinkel kwam en een kersenontpitter zag liggen voor 2 euro 50, dacht ik: 'baat het niet, dan schaadt het niet' en kocht het ding.

Vervolgens stond hij een tijd vergeten in de kelder. Tot ik van de week 10 kilo kersen kocht en bedacht dat het toch wel erg veel werk was om dit allemaal met een schilmesje te ontpitten.
Ik besloot dus, onder het mom van 'wie niet waagt, wie niet wint' met de kersenontpitter van de kringloop aan de slag te gaan. Bij nadere bestudering, bleek het al een heel oud apparaat te zijn. Het had in 1986 een prijs gewonnen:

Dat zag er veelbelovend uit. En dat was het ook!
Het apparaat werkt fantastisch.

Je moet er even mee leren werken. Zo moet je de kersen geleiden naar het gootje, waar de kersen inrollen om ontpit te worden. Maar, als je dat eenmaal doorhebt, gaat het heel snel. Volgens de verpakking, kun je op die manier 12 kilo kersen in 1 uur ontpitten! Ik schat in dat ik zeker 10 kersen ontpit in de tijd dat ik er 1 ontpitte met een schilmesje.

En van al die kersen heb ik mooie dingen gemaakt. Wordt vervolgd!

Pickles van komkommer

In mijn koelkast staan steeds meer potten met ingemaakte groenten en fruit, die we als bijgerecht eten. Zo staan er ingemaakte radijsjes, gedroogde tomaatjes op olie, ingelegde citroenen, zelfgemaakte sambal, courgettes op zoetzuur, ingemaakte kweeperen en waarschijnlijk nog meer. Bij elke maaltijd staat wel een pot met ingemaakte producten. Ook een gewone boterham met kaas, wordt nog lekkerder als er pickles bij geserveerd worden. Pickles bij hartige hapjes op bijvoorbeeld een borrelplank, zijn ook een lekkere, frisse aanvulling.

Pickles zijn in azijn en suiker ingemaakte en sterk gekruide groenten. Om de groenten in te maken, heb je eigenlijk maar weinig nodig: azijn, suiker, water en smaakmakers. Om de pickles een mooie extra smaak mee te geven, kun je voor verschillende azijnsoorten kiezen. Denk aan een wijnazijn, appelazijn of een vruchtenazijn. De combinatie van azijn en suiker zorgt voor extra lange houdbaarheid. De basis van het inmaken is het aan de kook brengen van azijn met suiker en water, dat over de groenten wordt gegoten.
Bij gewone potjes met schroefdeksel, wordt vervolgens de deksel erop gedraaid. Houd deze potten met een theedoek vast, als je ze dichtdraait. Ze zijn namelijk loeiheet!

En dan lopen de meningen uiteen over hoe deze potten verder te behandelen. Ik lees regelmatig dat men deze potten op de kop zet en na 5 minuten weer overeind. Ikzelf zet de potten in een ruime pan met water (op ongeveer dezelfde temperatuur als de inhoud van de pot) tot ze bijna onderstaan en laat ze dan een half uur op 90 graden wecken. Als ik de echte weckpotten gebruik, gebruik ik deze procedure eveneens. Er zijn sites die aangeven dat je potten met een schroefdeksel niet kunt wecken, ik lees echter op evenveel andere sites dat dit wel kan. Door het verhitten dood je de micro-organismen die bederf kunnen veroorzaken en door het luchtdicht afsluiten, zorg je ervoor dat er geen nieuwe bacteriën bij je product kunnen ( uit: 'Instock Cooking, Karakter Uitgevers).
De houdbaarheid van de potten is, door het wecken, maximaal. Bij opening van de potten, moeten deze echter in de koelkast bewaard worden en zijn ze nog maar beperkt houdbaar.
Maak je eigen keuze, als je potten met een schroefdeksel gebruikt: wel of niet wecken, het is aan jezelf!

In Duitsland kocht ik een portie komkommers.

Met een dunschiller haalde ik er, om en om, repen schil vanaf. Dat vind ik er mooi uitzien.

Vervolgens gebruikte ik mijn 'wondermachine'. Deze sneed de komkommers in mooie stukjes.

Deze komkommerschijfjes vermengde ik met zout. Dit liet ik een nacht staan.

De volgende dag, had het zout veel vocht van de komkommers onttrokken.

Onderaan de foto, is het komkommervocht te zien. 

Deze komkommerschijfjes liet ik in een vergiet uitlekken. Hierna werden de fijngesneden uien (ook met de 'wondermachine' gedaan) en kruiden toegevoegd. De komkommerschijfjes moeten niet worden afgespoeld.

En dit werd, met de hand, voorzichtig door elkaar gehusseld.

Als basis voor deze pickles gebruikte ik het recept van 'Cornersmith' van Elliott en Grant.

Ondertussen wordt het azijnmengsel, al roerend, aan de kook gebracht. Ik gebruikte hiervoor mijn eigen gemaakte appelazijn. Voor het recept hiervan, klik op de volgende link: appelazijn
Vul dan de potten voorzichtig met de hete azijn tot de komkommers volledig onderstaan. Eventuele luchtbellen, kun je verwijderen door met een theelepeltje langs de binnenkant van de pot te gaan. Je ziet dan belletjes lucht langs het theelepeltje ontsnappen. Doe er vervolgens nog meer azijn bij, tot 1 cm onder de bovenrand van de pot. Veeg de randen van de pot schoon met keukenpapier en doe de deksel erop.
En dan weck ik de potten!

Recept voor ongeveer 12 potjes ( 375 gram) pickles van komkommer


Ingrediënten
- 9 komkommers
- 4 eetlepels zout
- 2 liter appelazijn of een andere azijn waarvan je denkt dat dat lekker is
- 1 liter water
- 440 gram suiker
- 1 theelepel kurkuma
- 6, in dunne schijfjes gesneden kleine uien
- 6 theelepels bruin mosterdzaad
- 4 theelepels venkelzaad
- 4 theelepels gedroogde dille of takjes verse dille (staat mooi in een pot)
- 2 theelepels chilivlokken (of meer als je van 'heet' houdt)
- per potje 2 of 3 zwarte peperkorrels

Werkwijze
-  snijd de komkommers in plakjes van de dikte van een munt
- strooi hier het zout over en laat dit, afgedekt een nacht staan
- doe de komkommerschijfjes vervolgens in een vergiet en laat ze uitlekken
- doe ze vervolgens in een grote schaal en voeg de uien en de kruiden toe. Vermeng dit alles goed
- maak de inmaakazijn door azijn, water, suiker, kurkuma, te verhitten onder voortdurend roeren, zodat de suiker goed oplost.
- breng het azijnmengsel aan de kook en laat dit een paar minuten borrelen
- doe in elke gesteriliseerde pot 2 a 3 zwarte peperkorrels
- vul de potten met het komkommermengsel. Prop de potten niet te vol, de azijn moet elke komkommer kunnen bedekken
- vul de potten met het hete azijnmengsel tot de komkommers onderstaan
- ga met een theelepeltje langs de binnenkant van het potje zodat bellen met lucht kunnen ontsnappen
- vul het potje aan met de azijn tot 1 cm van de bovenkant van het potje
- veeg de randen van het potje schoon met keukenpapier en sluit de pot
- weck de potten, gedurende een half uur, op 90 graden. Dit kan gewoon in een pan. Wil je hier meer over weten, klik dan op de volgende link: wecken in een gewone pan

Ik hield overigens 3/4 liter inmaakazijn over. Deze heb ik in een beugelfles gedaan, zodat ik deze, een volgende keer, weer kan gebruiken.

Laat deze pickles, bij voorkeur, een paar weken staan, voordat je ze eet. Ik heb dat niet gedaan en......
......deze pickles zijn heerlijk!

Brosse kaaskoekjes: lekker!

Wij kregen eters. Het leek mij leuk om wat voor bij de borrel, voorafgaande het eten, te maken. Maar wat? De eerste amuse was niet zo moeilijk: komkommer met een zalmmousse en dille.

Na een hoop nadenken, kwam ik op het idee om, als tweede amuse, kaaskoekjes te maken.  Uiteindelijk ging ik uit van een recept dat ooit in de Volkskrant is verschenen rond de paastijd: Paaskaaskoekjes. Hier maakte ik een eigen variant van. Ik heb een bak vol met bakvormpjes, maar de enige bruikbare vorm die ik vond voor de kaaskoekjes, was een half maantje. En dat is goed uitgepakt. Ik kreeg er mooi gevormde koekjes van.

Kaaskoekjes voor ze gebakken werden.

Gebakken kaaskoekjes.

Recept voor een bakplaat vol kaaskoekjes

Ingrediënten
- 200 gram bloem
- 200 gram boter
- 200 gram geraspte oude kaas
- 2 theelepels peper
- 4 eetlepels water
- beetje zout
- 1 geklutst ei
- 6 eetlepels maanzaad en /of sesamzaad
- naar wens: geraspte Parmezaanse kaas

Werkwijze
- kneed bloem, boter, kaas, peper, water en zout goed door elkaar. Dit kan met de hand of met de keukenmachine. Er ontstaat een plakkerig deeg. Maak er een bol van
- laat dit een half uur in de koelkast, gewikkeld in plasticfolie, liggen
- verwarm ondertussen de oven voor op 180 graden
- doe de zaadjes in een diep bord
- bestrooi het aanrecht met wat bloem en rol het deeg uit tot een plak van een halve centimeter dik
- druk met het koekvormpje figuurtjes uit het deeg. Maak van het deeg dat over is, weer een plak en haal hier ook weer figuurtjes uit
- wentel deze figuurtjes door de zaadjes
- eventueel kan er nog geraspte Parmezaanse kaas op worden gestrooid
- bestrijk de figuurtjes met het losgeklopt ei
- leg ze op een bakplaat bekleed met bakpapier
- laat ze gedurende 15 minuten bakken in de oven
Let op: laat ze niet te donker worden, dan smaken ze bitter!

Deze kaaskoekjes zijn ook lekker bij een kopje soep.

Tafel is gedekt voor het etentje.

Rabarberplanten en rabarbersiroop

Eerder schreef ik al over de kas, die bij onze school weer in volle bloei is gebracht door vrijwillige heren.

Van 1 van deze heren kreeg ik al eens een portie rabarber, heel mooi verpakt in de bladeren van de rabarber zelf. Dat is pas een manier van werken zonder verpakkingsmateriaal!
Omdat hij merkte dat ik best graag rabarber in mijn eigen tuin wilde, bood hij aan voor mij een stuk rabarber van zijn plant af te steken. En toen had mij eigenlijk al een lichtje moeten gaan branden, want hij zei dat ik 2 emmers mee moest nemen. Voor 1 stuk rabarber, is dat eigenlijk wel een beetje veel. Maar ik had niets in de gaten. Vervolgens kreeg ik 2 emmers vol met 5 grote stukken rabarberplant! Ik kreeg nog de instructie mee dat deze stukken 1 vierkante meter per stuk nodig hebben om goed te kunnen groeien.
Nou, daar zat ik dus met 5 grote stukken van een rabarberplant. De conciërge moest meelopen om alles in de auto te krijgen! Thuisgekomen, hebben we een stuk grond vrijgemaakt waar we 3 rabarberplanten op hebben gepoot. De overige 2 hebben we in een grote cementteil gezet, waarin we gaten hebben geboord, zodat overtollig water eruit kan lopen. En nu maar kijken wat het worden gaat!

Maar dat was niet alles, ik kreeg ook nog een portie rabarber mee. Vooruitlopend op wat de rabarberplanten volgend jaar allemaal gaan brengen, heb ik uitgeprobeerd of ik er siroop van kan maken. Ik vond het niet gemakkelijk om hier goede informatie over te krijgen. Uiteindelijk heb ik mijn gezond verstand gebruikt in combinatie met wat ik gelezen heb. Dit heeft geleid tot een klein litertje rabarbersiroop.

Ondertussen heeft, voor de tweede keer, mijn nieuwe I-phone het begeven  (😖 ) Daarom kan ik helaas de foto's, die ik van de werkwijze heb gemaakt niet plaatsen. Ik hoop deze later te kunnen toevoegen.

Nadat ik de rabarber heb schoongemaakt, waarbij ik zoveel mogelijk rabarbervel laat zitten, omdat dit voor de rose kleur zorgt, snijd ik deze in stukjes van ongeveer 2 centimeter.
Deze stukjes gaan met sap van 1 citroen en een bodempje water in een pan. Dit wordt zachtjes gekookt tot de rabarber de substantie heeft gekregen van moes (ongeveer 15 minuten).
Vervolgens wordt deze rabarbermoes door een kaasdoek gezeefd. Dit gaat nogal moeizaam. Daarom heb ik de rabarbermoes een halve dag laten hangen in de kaasdoek boven de pan. Dit heeft tot gevolg dat alle vocht uit de rabarber gaat. Resultaat: 6oo ml rabarbersap.
Dit rabarbersap wordt met eenzelfde hoeveelheid suiker (600 gr) verwarmd totdat de suiker, onder voortdurend roeren, is opgelost. Laat dit niet koken, want dan bestaat het gevaar dat de siroop geleert.
Vervolgens kan deze rabarbersiroop in gesteriliseerde flesjes worden gegoten. Het is frappant hoe mooi de kleur is en hoe de smaak van de rabarber gevangen is in de siroop!

Van links naar rechts: vlierbloesemsiroop, rabarbersiroop en aardbeiensiroop

Tomaten uit Duitsland. Nee, Nederland.... de wereld op z'n kop

Wij wonen vlak bij de Duitse grens en gaan er regelmatig boodschappen doen. Er is ook een Bauernhof waar wij soms komen. Daar lagen mooie Hollandse tomaten in doosjes van 5 kilo voor 2,50 euro te koop. Niet te begrijpen: Hollandse tomaten in Duitsland en dat dan voor die prijs. Raar allemaal.
Ik kocht 4 doosjes en liet deze een dag of 5 rijpen voor het raam. De tomaten zijn op z'n lekkerst als ze mooi rood zijn. Je ziet de tomaten dan veranderen van bleek rood naar mooi vol rood.  Ook voelen ze dan veel zachter aan. Tijd dus, om ze te gaan verwerken tot gewone tomatensoep, want die heb ik al een tijdje niet meer op voorraad.

Maar, voordat ik dat ging doen heb ik een portie tomaten gedroogd. Hiervoor gebruikte ik mijn mandoline.

Van boven naar beneden: schijftjes tomaat van 1,5 mm. Van 2.5 mm en van 3,5 mm.

Deze heb ik al een tijdje en nog nauwelijks gebruikt. De eerste keren ging het meteen mis met mijn vingers. Deze keer deed ik extra voorzichtig, maar ook nu ging het even mis. Je moet er echt goed mee uitkijken!
Deze mandoline kan schijfjes in diverse diktes maken: van 1,5 tot 3,5 millimeter. Op bovenstaande foto is te zien hoe de schijfjes uitvallen bij de diverse standen.  De stand van 3,5 millimeter vind ik de beste stand voor de tomaten.
Voorzichtig schaven dus. De uiteinden van de tomaten kunnen gebruikt maken om tomatensoep van te maken, samen met wat stukgesneden tomaten en wat maggi-kruid oftewel lavas uit de tuin:

Deze tomaten breng ik, gedurende 20 minuten aan de kook. Ik haal dan de lavas en het meeste vel weg ( dit kan ook met de passe vite). Vervolgens mix ik het met de staafmixer en voeg nog wat kruiden toe. En klaar is de soep!

Drogen van tomaten
Voordat ik de tomatenschijven droog, leg ik ze tussen tissues, zodat het vocht wat geabsorbeerd wordt.

Dit scheelt enorm in de totale droogtijd. Dan gaan ze in het droogapparaat: de Stockli.

Vervolgens heb ik ze een uur of 5 op 70 graden laten drogen. Als je geen droogapparaat hebt, kun je de tomaten ook drogen in de oven. Als je hier even op googelt, krijg je hierover allerlei informatie.

En dit is het resultaat:

Mooie, gedroogde tomatenschijven en heel geconcentreerd qua smaak.
Deze heb ik in een liters- weckpot gedaan en ondergedompeld in olijfolie, waarbij ik er wat kleine weckdekseltjes op heb gelegd, waarmee ik de tomatenschijven onder de olie heb gedrukt.

Het is noodzakelijk dat er iets zwaars op de tomaten wordt gelegd, zodat ze onder de olie blijven. Doe je dit niet, komen er schijfje bovenop de olie drijven en zullen gaan schimmelen.
Ik bewaar deze pot in de koelkast. Het schijnt ook buiten de koelkast te kunnen, maar daar heb ik een slechte ervaring mee: de boel ging gisten. Dus: ik maak niet teveel en bewaar het in de koelkast. Een volgende portie is zo gemaakt!

In een ander blogbericht van HEX is te lezen hoe kleine tomaatjes werden gedroogd en ingelegd: ingelegde kleine tomaatjes