Op de Franse tour: Madeleines bakken

 

 Toen mijn kinderen klein waren, gingen wij in de zomervakantie altijd kamperen in Zuid-Frankrijk. We deden boodschappen in de grote supermarkt in de buurt. Dat waren enorme supermarche's die wij toen  nog niet kenden in Nederland. Stampvol verse vis, vlees, allerlei Franse kazen, andere melkproducten, olijven, wijn, zuidelijke groenten, van allerlei potten ingeweckte bonen en worst, blikken vol met van alles. Zo kochten wij steevast blikken met confit de canard: ingeblikte eendebouten in vet. Dat aten wij toen nog. Ook kochten we kleine flesjes orangina en de meest vreemd gekleurde siropen. Onze oudste zoon was gek op sirop de menthe: een felgroene siroop die alleen maar naar pepermunt smaakte. 

 En altijd ging er ook een grote zak Madeleines mee. In mijn beleving, wat droge, cakejes die makkelijk weg aten.

Omdat ik het zulke grappige cakejes vind, ben ik er zelf mee aan de slag gegaan. Inmiddels heb ik er de afgelopen 2 jaren de nodige zelfgebakken. Maar steeds moet ik weer zoeken en nadenken over hoe ik ze de vorige keer ook alweer gemaakt heb. Tijd dus, om een blog te besteden aan het bakken van Madeleines. 

Herkomst

Madeleines zijn kleine schelpvormige cakejes. Er zou een verbinding tussen deze cakes bestaan en de beroemde pelgrimsroute Santiago de Compostella. Als je deze route volgt, kom je overal de st. Jacobsschelp, als symbool, tegen. Ook dragen de meeste pelgrims zo'n schelp mee aan hun rugzak. De schelp geeft namelijk, van oudsher, aan dat je reiziger bent op de Camino de Santiago. Vroeger werd deze schelp door de pelgrims gebruikt om uit te drinken en te eten. 

Een zekere Madeleine zou deze cakejes hebben aangeboden in Lorraine aan pelgrims die onderweg waren naar Santiago de Compostela. 

Als je wandelt in Nederland en je let er een beetje op, zie dit symbool regelmatig. Zo zagen wij het ook bij de Molen van Houben in Munstergeleen, waar een kapel is ter gedachtenis van heilig verklaarde pater Karel Houben. 

Ook in de buurt van Nijmegen, zien wij het symbool regelmatig. Dan wandelen we dus op een stukje van deze beroemde pelgrimsroute. Dat geeft een bijzonder gevoel......

Aan de slag!

Ik start met het smelten van de boter.

Ondertussen doe ik de suiker, het vanilleconcentraat en een snufje zout in de mengschaal van de keukenmachine.

Hierbij worden 1 voor 1 de eieren toegevoegd, rustig draaiend.  Dan wordt het mengsel op hoge snelheid geklopt tot het luchtig en bleek is.

Dan wordt de gesmolten boter  en het vanilleconcentraat toegevoegd, terwijl de machine rustig draait. Op dezelfde wijze wordt de honing toegevoegd. 

Vervolgens wordt de bloem en het bakpoeder, al zevend, toegevoegd aan het mengsel.

Dit alles wordt rustig geklopt tot een zacht deeg. 

Hierna kun je van alles toevoegen: 

- zeste van citroen 

- stukjes verse vijg

- verse of gedroogde blauwe bessen of bosbessen

- in ammareno of rum geweekte rozijnen

En zo kun je nog veel meer uitproberen. Je kunt het echter ook zonder deze toevoegingen bereiden. Dan smaken ze ook prima!

Het deeg wordt dan minimaal een half uur, afgedekt in de koelkast gezet. Ergens las ik dat dit een hele nacht zou moeten zijn. Voor mij is dat niet nodig. Het gaat er, volgens mij, om dat het deeg wat opgestijfd moet zijn zodat het gemakkelijker te hanteren is, als je het in de vorm doet. 

Als het deeg wat opgestijfd is, kan het uit de koelkast en in de vormpjes worden gedaan. Als bakvorm gebruik ik een siliconen vorm. Dit is voor mij de eerste keer dat ik een siliconen vorm gebruik. Ik had er altijd wat tegen, ik houd meer van de degelijke blikken. Maar, ik moet eerlijk toegeven dat siliconen vormen wel heel gemakkelijk werken. Ze hoeven niet te worden ingevet. De cakejes laten heel gemakkelijk los. Wel moet je iets hebben waar je de siliconen vorm op of inzet. Ik zou anders niet weten hoe je zo'n vorm goed in de oven moet zetten. Voor de madeleines heb ik 2 bakblikken gebruikt.

Het mengsel doe ik met 2 lepels in de bakvormpjes.

Dit gaat vervolgens ongeveer 14 minuten in een voorverwarmde oven van 210 graden.

Recept voor ongeveer 40 Madeleines

Ingrediënten

- 300 gram bloem

- 300 gram boter

- 200 gram suiker

- 6 eieren

- 1 theelepel vanille extract of 40 gram vanillesuiker

- 4 flinke eetlepels honing

- 1 zakje bakpoeder (15 gram)

- snuf zout

Naar wens  keuze uit 1 van de volgende extra ingrediënten: 

- raps van 2 citroenen

- een flinke handvol  rozijnen geweekt in  ongeveer 6 eetlepels amareno of rum of......

- stukjes verse vijg naar believen

- verse of gedroogde bosbessen naar believen

- gedroogde cranberries naar believen. 

Werkwijze

- smelt de boter in een pannetje op zacht vuur

- doe de suiker, het vanille-extract of vanillesuiker en het zout in de mengschaal

- laat de machine of de handmixer rustig draaien en doe de eieren er 1 voor 1 bij

- laat dan het mengsel onder hoge snelheid draaien totdat het luchtig en bleek is

- voeg de gesmolten boter toe, rustig kloppend

- voeg de honing toe, rustig kloppend

-  zeef de bloem en het bakpoeder op het mengsel

- laat alles rustig mengen tot een zacht deeg

- voeg er dan eventueel de extra ingrediënten aan toe

- laat het mengsel, minstens een half uur, bedekt in de koelkast staan

- verwarm de oven voor op 200 a 210 graden

- vul de vormpjes. Ik doe dat met 2 lepels

- bak de Madeleines ongeveer 14 minuten in de oven. Prik ze even in met een satestokje om te controleren of ze gaar zijn. Dit is het geval, als er geen deeg aan het stokje blijft kleven. 

- laat ze even afkoelen en stort ze dan op een rooster.  

- De 40 Madeleines bak ik in 3 keer. Als de Madeleines iets afgekoeld zijn, stort ik ze op een rooster en vul vervolgens de vormpjes overnieuw. Deze worden meteen weer in de hete oven gezet. 

Ze zijn het lekkerst als ze lauwwarm zijn.

Bewaar de cakejes in een afgesloten koektrommel. Ze zijn ook erg lekker met poedersuiker. Ook als toetjes met roomijs, slagroom en bv een vijgensaus zijn ze heerlijk! 

Zelfgekweekte San Marzano-tomaten

 

Ja, het is gelukt! Na maanden van observeren, dieven en water geven, zitten er nu rijpe tomaten aan mijn planten. 

Ik haalde al een aantal jaren San Marzano-tomaten in Genk bij Manuela di Rotilio. Zij laat deze tomaten rechtstreeks met een grote vrachtwagen uit Italië komen. Deze tomaten zijn geweldig voor de zogenaamde passata: ingedikte tomatensaus. Ze zijn stevig met veel vruchtvlees en bevatten weinig sap. Ik schreef er al meer over: San Marzano-tomaten

Vorige zomer lukte dit niet. We stonden in een lange rij bij Manuela te wachten, toen het bericht kwam dat de vrachtwagen met autopech, langs de snelweg stond. Dat was erg jammer. 

In de winter kocht ik een pakje met 15 San Marzano-zaadjes. Ik wilde zelf eens proberen of ik deze tomaten zelf opgekweekt kon krijgen. In februari heb ik de zaadjes gezaaid. Alle zaadjes kwamen uit! Maar, omdat mijn ervaring is dat tomaten kweken in de buitenlucht - zonder bescherming tegen de regen - bij mij meestal mislukt, heeft mijn man een afdakje gemaakt. 

En daar plaatste ik bijna alle tomatenplanten. Natuurlijk veel te dicht op elkaar, maar ik wilde het toch zo proberen.  Er tussenin plantte ik basilicum, want dat schijnt goed te zijn voor de tomatenplanten.

De planten ontwikkelden zich voorspoedig.

Ik heb ze keurig gediefd en veel water gegeven. Dat water geven moet zo laag mogelijk worden gedaan, omdat de bladeren slecht tegen water kunnen. 

Inmiddels las ik op facebook veel berichten over mensen die aangaven dat ze hun tomatenplanten moesten rooien omdat ze aangetast waren door de aardappelziekte oftewel Phytophtora. De stelen worden dan zwart en de tomaten krijgen, in no time, zwarte vlekken. Al je werk is voor niets geweest. Tomatenplanten die onbeschermd in de buitenlucht staan, lopen bij veel regen, extra risico. Mijn tomatenplanten zijn hiervan grotendeels verschoond gebleven door het afdakje. Ik heb 2 planten moeten rooien, omdat deze, volgens mij, de aardappelziekte hadden. Verder heb ik angstvallig elk blad, waar maar een zwart vlekje opzat, weggeknipt. En nu is de tijd daar, dat ik mijn eigen San Marzano-tomaten kan gaan oogsten.

Ik laat ze binnen voor het raam in de zon, afrijpen. Met een beetje geluk, kan ik nog een aantal schalen tomaten oogsten en kan ik aan de slag. Wordt vervolgd. 

Dit is een voorgerecht in een restaurant: bruchetta met verse tomaatjes, basilicum en veel olijfolie. Ik hoop dit ook nog eens met mijn eigen tomaten te kunnen maken.......

Nieuw: vijgensaus

 

Dit is al de derde zomer dat we veel rijpe vijgen hebben. We hebben 2 flinke struiken staan. Nou ja struiken........ Ze zijn al wel 4 meter hoog......

In de oogsttijd waren we een dag of 5 weg. Toen we terugkwamen, zaten er veel (over)rijpe vijgen aan de struiken. En natuurlijk zaten er de nodige insecten (zelfs vlinders) bij die zich tegoed deden aan de vijgen. Maar er was voor ons nog genoeg over: 

Ik heb er een heerlijke crumble van gemaakt. Samen met vanille-ijs en echte slagroom, een heerlijk toetje. Hier is het recept van een crumble te vinden: recept voor crumble. Ook maakte ik weer vijgenconfituur en vijgencompote. En, bedacht ik een nieuw recept: vijgensaus. Dit is een saus die je bij een toetje kunt gebruiken, maar ook bij een wildgerecht. Ik kan me ook voorstellen dat je hem als vervanger gebruikt voor granberrysaus tijdens het kerstdiner. 

Nog even wat over het vanillestokje, waarvan ik vind dat het in zo'n vijgensaus thuishoort. Ze zijn momenteel gruwelijk duur. In Duitsland vond ik een goede vervanger: een flesje vanille-extract.

Ik vind de smaak hiervan erg goed. Ik vermoed dat dergelijke producten ook gewoon in Nederland verkrijgbaar zijn. Ik vind het een aanrader als vervanger van de momenteel zo dure, echte vanillestokjes. 

Recept Vijgensaus

Ingrediënten

- 1 kg verse vijgen

- 3/4 fles rode port en 1/2 rode wijn (een andere verhouding kan ook). Ik gebruikte in plaats van de port een pot vijgen op port en rode wijn. Voor recept, klik hier: vijgen op port en rode wijn

- 1 kaneelstokje

- 1 steranijs

- 2 theelepeltjes vanille-extract of een vanillestokje

- 6 ons bruine suiker

Werkwijze

- snijd de vijgen in kleine stukjes

- doe de vijgen in een pan, samen met de port, rode wijn, het kaneelstokje, de steranijs, de rode wijn en de bruine suiker

- breng dit aan de kook en laat dit een uur of 2 zachtjes pruttelen, zonder deksel. Hierdoor dikt de massa wat in, maar zorg ervoor dat het de substantie van een saus krijgt (dus niet te ver laten indikken). Je kunt altijd nog wat extra rode wijn toevoegen, mocht de saus te dik worden

- verwijder de kruiden

- mix de massa met de staafmixer tot saus

- doe de vijgensaus in schone potjes, draai de deksels stevig aan en laat de potjes afkoelen. 

Tafel klaar  voor een etentje met ijs, vijgensaus en slagroom na

Nog een borrelhap: gevulde wraprolletjes

 

Iedereen kent ze wel gevulde wraps. En waarschijnlijk heeft iedereen ze weleens gemaakt. Ik natuurlijk ook. Maar, echt heel vaak maak ik ze niet. Door er een blogbericht over te schrijven, kan ik mijn werkwijze snel terug vinden en hoef ik niet meer naar allerlei aantekeningen te zoeken of de hele boekenkast erop na te slaan. En ik hoop natuurlijk dat meer mensen profijt van dit blogbericht hebben! 

Ik maak de rolletjes van tortilla-wraps. Mijn probleem was altijd dat ik niet wist of ik  deze tortilla's even warm moet maken in de koekenpan of niet, voordat ik ze gebruik. Beide methodes heb ik uitgeprobeerd.

tortilla wordt verwarmd in de koekenpan

Ik ben tot de conclusie gekomen dat de tortilla's niet warm hoeven te worden gemaakt voor gebruik. Ze zijn, ook zonder te verwarmen, makkelijk rolbaar en de smaak verandert er niet door. Dat scheelt weer! 

Gevulde wraprolletjes met zalm, roomkaas, pesto en basilicum. En een deel vegetarische wraprolletjes (zonder zalm, met meer pesto)

Ingrediënten

- pak met 6 grote tortilla-wraps. Je kunt ook kleine wraps gebruiken. Ik vind de grote wraps echter handiger in gebruik

- 2 a 3 pakjes kruidenkaas

- 2 ons gerookte zalm

- een bosje basilicum (een plantje uit de winkel of eigen basilicum uit de tuin)

- 1 potje pesto of zelfgemaakte pesto

Hoe ver je met deze ingrediënten komt, hangt af van hoeveel aan ingrediënten je zelf per wrap wilt gebruiken

Werkwijze

Besmeer de tortilla met kruidenkaas. In het midden royaler dan op de rand. Hiermee voorkom je dat, bij oprollen van de tortilla, de kruidenkaas eruit gedrukt wordt. Beleg de middenlijn van de torilla met gerookte zalm. 

Drapeer een aantal basilicumblaadjes over de tortilla.

Voeg, verspreid over de tortilla, wat pesto toe.

 Rol de tortilla op, waarbij je niet teveel druk zet. Zorg ervoor dat je er geen vulling uitdrukt. Is dit toch het geval: veeg de buitenkant van de tortilla dan schoon met keukenpapier.

Rol de gevulde tortilla redelijk strak op in keukenplastiek. Leg de tortilla daarbij schuin op het plastiek.

Rol de uiteinden van het plastiek, zoals bij een toffee, strak op. 

Leg de gevulde tortilla in de koelkast, totdat deze gebruikt wordt.

Bij gebruik: haal het plastiek van de tortillarol en snijd hem in mooie rolletjes.

Ik maakte ook een vegetarische variant. Ik liet hierbij de zalm weg en gebruikte meer pesto.

Ik combineerde deze gevulde wraprolletjes met gevulde peppadews, toastjes met camembert en schaaltjes met noten. En het werd een geslaagde borrel! 

Het recept voor de gevulde peppadews, is hier te vinden: recept gevulde peppadews

Een snel borrelhapje: peppadews gevuld met roomkaas en gember

 Vorig jaar kocht ik peppadews bij Maggies farm.  Bij deze dame kun je allerlei pepers kopen en producten die van deze pepers worden gemaakt. Over mijn bezoek, is hier meer te lezen: bezoek aan Maggies farm

De peppadews maakte ik in in zoetzuur. De werkwijze is hier te vinden: peppadews in zoetzuur

bezoek aan Maggies farm

peppadews worden gewassen 

in potjes, klaar om overgoten te worden met het zoetzure mengsel

Deze peppadews zijn heerlijk om te vullen en als borrelhapje te presenteren. Je kunt ze ook kant en klaar in de winkel kopen. Voor zover ik weet, zitten ze dan in de olie. Ik persoonlijk vind dit te vet. Verder zijn ze ook behoorlijk aan de prijs. 

Het is ook mogelijk om ongevulde peppadews  in het zoetzuur te kopen.  Dit is een mooi alternatief voor als je geen  verse peppadews kunt kopen of er gewoon geen zin in hebt om ze zelf in te leggen.

Met deze peppadews als basis, is een borrelhapje zo gemaakt. 

Je kunt ze bijvoorbeeld al heel simpel vullen met kant en klare kruidenkaas. Deze keer vulde ik ze met roomkaas en gember.

pepertjes laten uitlekken in een zeef

 

nog even op keukenpapier leggen, zodat de pepertjes goed droog worden 

gemberbolletjes in stukjes snijden

gehakte gemberbolletjes door roomkaas mengen

vulling in een spuitzak doen

klaar om peppadews te vullen

en ze zijn gevuld

Vullen van de pepertjes

Het vullen van de pepertjes is nog wel even een ding. Ik heb het eerder geprobeerd met een klein theelepeltje. Dat kan, maar is een heel gemier. 

Deze keer had ik een plastic spuitzak bij de hand. Deze zijn heel handig, omdat ze niet schoongemaakt hoeven te worden, maar - na gebruik - weggegooid kunnen worden. Dat had ik dus de vorige keer ook gedaan, met spuitmondje en al. En dat is nu net niet de bedoeling!

Omdat ik het spuitmondje dus niet meer had, heb ik geprobeerd om de peppadews rechtstreeks door het spuitgat van de spuitzak te vullen. En dat ging heel goed!

 Dit bracht mij ook op het idee dat hiervoor ook gewoon een (stevige) plastic zak te gebruiken is, waarbij een hoekje is weggeknipt. Je krijgt dan hetzelfde effect als een officiële spuitzak. Dit ga ik de volgende keer uitproberen. 

Recept voor ongeveer 15 gevulde peppadews met roomkaas en gember

Ingrediënten

- potje peppadews in zoetzuur ( in winkel te koop in potjes van 400 gram)

- 200 gram roomkaas

- 2 gemberbolletjes in siroop

Werkwijze

- hak de gemberbolletjes in fijne stukjes

- vermeng de gehakte gemberbolletjes met de roomkaas

- doe de roomkaasvulling in de peppadews met een klein theelepeltje of met een spuitzak.